Video8-banden gebruiken magnetisch metaaloxide gebonden door polyurethaan op een polyester drager — dezelfde basisstructuur als VHS. Dat betekent dat ze aan dezelfde veroudering lijden: bindmiddel-hydrolyse, signaalafname, kleurvervaging en mechanische slijtage. De banden worden plakkerig, laten oxide-resten achter op de leeskoppen en ontwikkelen progressief meer dropouts.
Video8 had een lager signaal-ruisverhouding dan VHS, wat betekent dat signaalverlies door veroudering sneller zichtbaar wordt. Kleuren die er op een nieuwe band acceptabel uitzagen, verbleken na 20-30 jaar tot vage schaduwen van het origineel. De lagere resolutie ten opzichte van Hi8 maakt elk verloren detail merkbaarder.
De camcorders die Video8 opnamen zijn al lang niet meer in productie. Sony was de primaire producent, maar ook andere Japanse merken maakten Video8-modellen. Bestaande apparaten hebben versleten capstans, bevuilde bandkoppen en broze tandriemen. Een Video8-band afspelen op een verouderde camcorder riskeert beschadiging van zowel de band als het apparaat.