9,5mm Pathé-film van vóór 1950 was vrijwel altijd op nitraatbasis — een extreem brandgevaarlijk en chemisch instabiel materiaal. Nitraatfilm kan spontaan ontbranden bij verhoogde temperaturen en produceert giftige gassen tijdens ontbinding. Als u filmrollen uit de jaren '20, '30 of '40 bezit, is er een reële kans dat ze op nitraatfilm zitten en met uiterste voorzichtigheid behandeld moeten worden.
Acetaat-9,5mm-film (na 1950) lijdt aan het bekende azijnzuur-syndroom — een chemische ontbinding die de filmbasis doet krimpen, vervormen en broos worden. De karakteristieke azijngeur is het herkenningssignaal.
Het unieke perforatiepatroon van 9,5mm — een enkele rij gaatjes precies in het midden van de film, tussen de opeenvolgende beelden — maakt het formaat bijzonder kwetsbaar voor mechanische schade. Een gescheurd perforatiegaatje beïnvloedt twee beelden tegelijkertijd. En de projectoren die 9,5mm-film konden afspelen, worden al decennia niet meer gemaakt — bestaande exemplaren zijn zeldzame verzamelobjecten met versleten mechanismen.
Daarnaast is 9,5mm-film zeldzaam. Weinig digitaliseringsservices hebben de apparatuur of expertise om dit formaat te verwerken. Het niet-digitaliseren van 9,5mm-rollen betekent dat deze beelden — mogelijk de oudste amateurfilm die uw familie bezit — voorgoed verloren gaan.